This too shall pass

Pasensiya na kayo mga dear readers ko, masama lang talaga ang linggo ko, kaya siguro nasimulang pangit, tatapusin ko na din ng malungkot…Bear with me…Ung makulit at masiyahing Echo ay babalik din, pangako yan, kung kailan, hindi ko masabi…

=======================

Gaano kahirap ang buhay ngayon? Ganito na lang: May isang malapit sa puso ko na nagsabing mag-suicide na lang siya at ang makukuhang abuloy ay more than enough para sa pambayad ng utang. Not to demean the death of Trina Etong, she would have pulled out the same thing according to her…same problem (financial), maybe the same solution (suicide). Buti na lang someone talked some sense to her…hindi ko siguro alam kung anong mararamdaman ko kung natuloy iyon. Worse, baka nabaliw ako kung natuloy ang pangyayaring iyon.

=======================

Marami pa akong kilala na medyo nag-give up na sa buhay, but the case above was the WORSE-ST that I’ve heard tungkol sa krisis pinansiyal na ito. Right now, I am TRYING MY VERY BEST to stay positive and to see the silver lining kaysa magmukmok sa isang tabi at hintaying matapos ang krisis bago ako mabuhay uli. The sad thing, kagaya ng nasabi ko sa naunang post dito, I am drained, and to be frank about it, I don’t have the strength to overlook the obstacles…Mas nakikita ko ngayon ang pangit, ang mahirap, nag bwisit, ang mali…I don’t see the beauty nor the genius of things.

=======================

Going back sa situation kanina, ganun na lang bang kahopeless ang mga Noypi? Tayo na kilala sa mundo bilang mga resilient na tao, na laging nakangiti at dinadaan lahat sa humor? Bakit ganoon na ang mentalidad?

Ako, oo naisip ko din yan…tumalon mula sa aming unit at tapusin ang lahat…but that would be VERY UNFAIR to your loved ones, and that will be SELFISH of me if I would end everything by eventually making the biggest ESCAPE and MISTAKE of my life. Hindi tama at isang napakalaking kasalanan iyon. Pero kagabi naisip ko na lang, habang may buhay, may pag-asa. Habang may buhay, may pag-asa, habang may buhay, may pag-asa. Ako ang dapat sandalan ng pamilya ko, ako ang dapat na source ng strength nila…ako ang dapat magbigay ng direction sa pamilya ko. Obligasyon ko un bilang ama, bilang asawa, bilang anak, bilang kuya… Ang daming dahilan para ituloy ang laban ng buhay.

=======================

Tapusin ko na itong entry na ito, at promise ito na ang huling beses na mababasahan niyo ako ng negatibong post. I will make strides to improve everything and to come out victorious from this huge battle.

 

Currently: depressed

Advertisements
This entry was posted in kung anu-ano lang. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s